خلاصه داستان: طلاخون، داستانی برگرفته از واقعیت و درباره زنی است که با داشتن فرزندی معلول و شوهری زندانی، با مشکلات مالی متعددی دست و پنجه نرم می‌کند. او در این شرایط تصمیم مرگباری می‌گیرد که مسیر زندگی‌اش را تغییر می‌دهد.

طلاخون فیلمی جنایی، اجتماعی و درام به کارگردانی و نویسندگی ابراهیم شیبانی و تهیه‌کنندگی حسن کلامی است که در سال 1399 ساخته و در سال 1402 منتشر شد؛ طلاخون چهارمین تجربه کارگردانی ابراهیم شیبانی در سینما می‌باشد؛ این فیلم در سی‌و‌نهمین جشنواره‌ فیلم فجر حضور داشته است؛ فیلم طلاخون روایتگر ماجرای یک دختر است که در آستانه مسابقات سرنوشت‌ساز کشوری تکواندو متوجه راز سر به مهری می‌شود که زندگی او را دگرگون می‌کند؛ او هم‌خانه با قاتلی است که با او پیوند خونی دارد؛ تلاش این دختر در میان انبوهی از مشکلات ناشی از اعتیاد و فقر دست‌مایه ورود به پرونده‌ای جنایی می‌شود؛ شهاب حسینی که تجربه همکاری با شیبانی در فیلم سینمایی زهر عسل را داشته در این فیلم نقش سرگرد کشاورز را ایفا می‌کند که یکی از نقش‌های متفاوتی می‌باشد که حسینی تابه‌حال در فیلم‌هایش به نمایش گذاشته است؛ ابراهیم شیبانی در چهارمین اثر سینمایی‌اش به دنبال موضوع ملتهبی رفته است که البته می‌توانست با چندین بار بازنویسی در فیلمنامه کیفیت بهتری داشته باشد و طلاخون را تبدیل به یک اثر سایکودرام کند؛ طلاخون نگاهی به زندگی مهین قدیری اولین قاتل زن سریالی دارد که در سال 1389 اعدام شد؛ این حد علاقه‌مندی به سوژه‌هایی از این دست در سینمای ایران در نوع خود عجیب به نظر می‌رسد؛ موضوع فیلم، پتانسیل این را داشت که پردازش بیشتری داشته باشد، اما انگار طلاخون با چگالی کمتر مانند فیلم عنکبوت توضیح واضحات می‌دهد؛ هر دو فیلم می‌توانستند فضای یک فیلم روانشناسانه را به وجود بیاورند، اما آنچه در این دو فیلم دیده می‌شود، گذری از یک خبر روزنامه‌ای است که نمی‌تواند به درام سینمایی تبدیل شود؛ اگرچه طلاخون تا مقطعی مخاطب را همراه می‌کند، اما الزاما این همراهی باعث ایجاد خط روایی منسجمی نمی‌شود؛ بنابراین ایده طلاخون فدای موقعیت‌های اشتباهی و دیر راه افتادن قصه می‌شود، در صورتی که کارگردان می‌توانست از ناهید یک کاراکتر دووجهی بسازد که داخل خانه مادر است و بیرون خانه یک قاتل سریالی؛ با این حال فیلمساز از این طفره رفته و ناهید را تا سکانس تولد، یک مادر و زن زحمتکش نشان می‌دهد، اما از سکانس تولد به بعد، یعنی گیر افتادن ناهید، آن ضربه‌ای که فیلمساز باید به مخاطب بزند جواب نمی‌دهد و به نظر می‌رسد شیبانی قصد داشته با ورود پلیس به خانه جوابی به تعلیق ساخته شده بدهد و سیر عرضی قصه را به چالش بکشاند، اما این فرآیند آنقدر دیر رخ می‌دهد که حتی از سکانس دستگیری ناهید به بعد هم نمی‌توانیم او را به عنوان یک قاتل سریالی باور کنیم، چرا که شیبانی، ناهید را معصوم نشان می‌دهد و این معصومیت با مخاطب ایجاد سمپاتی می‌کند و دیگر باور قاتل بودن او و چرایی‌اش سخت و غیرقابل باور می‌شود؛ پس طلاخون، نه می‌تواند درام روانشناسانه باشد.